فرانکشتین جوان
قسمت دوم
مریم نگاهی به دکتر انداخت و با ترس و لرز از روی لبه تخت بلند شد ، پیراهنش را صاف کرد و دوباره نگاهی به مونیتور دستگاه که آخرین تصویر را به صورت عکس نشان می داد ، انداخت .
سپس دوبـاره بـه دکتر نگریست و همچنان کـه دستانش بـه رعشـه افتـاده بود ، چندین بار به صورت دکتر کشیده زد . یک نگاه به مونیتور می کرد و یک نگاه به دکتر بیهوش شده .
در افکارش که به صورت پیچیده ای در هم و برهم بود ، تصویر مسعود و سپس تصویر رزمنده شیران اشرف از جلوی پشمانش رژه میرفت . خدای من اگر آنها بفهمند که خواهر مریم با هم دستی برادر مسعود انقلاب مریم را سوراخ کرده اند ، چه فاجعه ای رخ خواهد داد . ؟!
نمی دانست از این پس چگونه به صورت صدها خواهر مجاهدی که با دسیسه های او و شوهرش ، از همسران خود جدا شده و کانون زندگی آنها متلاشی شده نگاه کند .
او حتـی نمی دانست گنـدی را که پیش آمـده ، چگونه به مسعود بگوید . نمی دانست مسعود بعد از فهمیدن موضوع ، با او چه خواهد کرد . تنها چیزی که می دانست این بود که مسعود او را نمی کشد و الا هر کار دیگری امکان داشت با وی کند . اولین چیزی که به ذهنش رسید این بود که از اتاق خارج شود و فریاد زند دکتر از حال رفته است اما قبل از آن می بایست دستگاه را خاموش می کرد چون او نمی خواست از معاینه چیزی بگوید و غش کردن دکتر را می بایست قبل از معاینه اش نشان میداد .
دستی به سرو روی خود کشید ، لباسهایش را مرتب تر کرد ، نگاهی به آینه انداخت و متوجه رنگ پریدگی خود گردید . آب دستشوئی را باز کرد و نوک انگشتان هر دو دست خود را خیس کرد و با حالتی که آرایش صورتش خراب نشود به چشمانش دست کشید ، مقداری آنها را تر کرد تا شاید از رنگ باختگی اش بکاهد .
ناخودآگاه نگاهش به دکتر بیچاره افتاد و یک لحظه دلش به حال او سوخت . دستگاه سونوگرافی را کاملاً خاموش کرد و دو شاخه برق آن را کشید .
او میدانست که مسعود پشت درب اتاق منتظر است و هرلحظه امکان دارد بـدون اجازه قبلی وارد شـود از اینرو جایز نمی دانست که بیشتر وقت کشی کند . بنابر این از همان درون اتاق فریاد کشید ، شهرزاد ، شهرزاد و همانطوریکه حدس میزد ، مسعود اولین نفری بود که وارد اتاق شد .
مسعود سراسیمه با حالتی خمیده وار گفت :
- چیه ، چه خبره ؟
و همه یک به یک ،پشت سر مسعود وارد شدند . همه بالای سر دکتر ایستاده و منتظر توضیحی از طرف مریم بودند .
مریم که منظور نگاه اطافیان را به خوبی میدانست ، با حالتی که گوئی اتفاق شاقی نیفتاده گفت :
- چه میدونم ، وقتی میخواست دستگاه رو روشن کنه بیهوش شد ، حتماً سکته کرده ؟!
مسعود گفت :
- پس چـرا زودتـر صـدا نکـردی ؟ این همه لفت و لیس برای چی بود ؟ شما نیم ساعته که توی اتاقید ، یعنی تازه می خواست دستگاه رو روشن کنه ؟
مریم کمی دستپاچه شد اما سریع خودشو جمع و جور کرد و گفت :
- خب داشت با دستگاه ور میرفت . وقتی می خواست اونو روشن کنه به من گفت دراز بکشم که ناگهان این اتفاق افتاد .
مسعود از چشم های مـریـم کـه هنگام حـرف زدن بـه این طرف و آن طرف می لغزید ، موذیانه دانست چیزی در این میان گم است . دست مریم را گرفت و با خود به طرف بیرون اتاق کشید و همچنانکه از اتاق بیرون می رفتند رو به بقیه کرد و گفت :
- شما هم این دکتر بیچاره رو یه کاریش بکنید .
در لحظه ایستاد و رو به مهدی ابریشم چی گفت :
- شاید بهتر باشه زنگ بزنی اورژانس ، خودت هر کاری کردی ، کردی ، کردی .
در بیرون از اتاق مسعود خیلی جدی و با نگاهی متمرکز به چشمان مریم گفت :
- خب حالا حقیقت رو میگی یا نه ؟ نه تفره برو نه زیرآبی . آخرشم اول بگو .
مریم میدانست باید دست رو کند اما در این مانده بود که چگونه بگوید تا مسعود کمتر شوکه شود . بنا بر این گفت :
- والله ، والله
- از این والله والله کردنت معلومه میخوای همشو نگی .
- آخه میترسم .
- از چی ؟ از کی ؟ تو ناسلامتی رئیس جمهور یک کشوری از کی میترسی ؟
- از تو !!
- من بهت امون میدم ، لازم نیست از من بترسی . این همه هم ژست زنای انقلاب نکرده رو به خودت نگیر .
- آخه من که از تو نمی ترسم . برا ی تو میترسم .
- یعنی چی ؟ بازش کن . تو که منو کشتی .
- میترسم پس بیفتی .
- اینطوری که بدتره . یا الله تا کسی از اتاق بیرون نیومده . بگو چه بلائی سر دکتر اومده .
- دکتر ، دکتر سکته کرده !! البته احتمالاً
- چرا ؟
- چون من ، چون من ، چون
- تو چی ؟
ادامه دارد ....
 |
 |
 |
 |
